[Renifer Lopez]

Gdy na jarmarku, do Ichiko Kitagawy, sieroty, mieszkanki sierocińca, podszedł bogaty gentelman, wśród mało znaczących przedmiotów na sprzedaż, rzucił mu się w oczy artystyczny rysunek. Amane Iwakura kupił rękodzieło i postanowił zatrudnić jego autorkę - Ichiko - jako służącą w swojej posiadłości. Tam Ichiko poznała córkę biznesmena - Arię Iwakura.

Aria Iwakura to piękna, schorowana dziewczyna, która nie wychodzi z domu, a uściślając, nie przekracza granicy terenu posiadłości. Przez większość czasu leży w łóżku, schodząc jedynie wówczas gdy w posiadłości przyjmowani są goście. Aria, na początku zimna w stosunku do Ichiko, gdy dowiaduje się o jej zdolnościach artystycznych zbliża się do niej coraz mocniej. Więź którą nawiązują dziewczyny zaczyna iść w kierunku typowo miłosnym.

Tak, Iwakura Aria to yuri, przynajmniej w jakimś stopniu. Z tego co mogę napisać zauważam, że więź dziewczyn się pogłębia, a Ichiko spędza z nią coraz więcej czasu. Jak ten wątek zostanie rozwinięty? Na pewno gra jest przesiąknięta tajemnicą. Ichiko przypadkowo odkrywa pewien przedmiot w rzeczach Arii. Jak również tajemniczy ukryty pokój który przypomina...salę tortur. W dodatku jesteśmy świadkami dziwnych dialogów między ojcem a córką, których kontekst jest co najmniej zastanawiający. Ichiko znajduje krew na prześcieradle Arii. Jest jeszcze kilka innych szczegółów, o których nie chcę tu szczegółowo pisać aby nie spoilerować. Dodam jedynie, że historia rozwija się w sposób wystarczająco dynamiczny, a kolejne elementy układanki sprawiają, że coraz mocniej zanurzamy się w tą tajemniczą opowieść. Co się kryje za tajemnicą Amane i Arii Iwakura? Dlaczego sztuka Ichiko jest tak dla nich ważna? Kim jest dziwny ogrodnik, który ma oko na naszą bohaterkę? I dlaczego cały czas mamy wrażenie, że Ichiko jest częścią jakiejś intrygi? Niedługo się dowiem

Jako służąca w domu rodzinnym Iwakura, mamy dostęp do różnych pomieszczeń, jednak tylko w określonych fragmentach gry. Przez większość czasu gra jest typowym visual novel z całkiem sporą ilością wyborów. Ich konsekwencje mogą prowadzić do wcześniejszego zakończenia gry, co o dziwo, spotkało mnie do tej pory jedynie raz. Jeśli ktoś chce kompletować wszystkie zakończenia, warto robić sejwy przed każdym wyborem, ja jednak postanowiłem iść do przodu i poznać całą historię gry. Za mną jakieś 4-5 godzin czytania, a do tematu wrócę jeszcze gdy poznam nieco więcej z tej fascynującej historii. Bardzo podoba mi się styl artystyczny grafiki, wygląda to wszystko jak z obrazu malowanego pędzlem olejnym. Więcej o grze napiszę już wkrótce

[TheMan who sold the world]

Dzięki za intrygujący opis fabuły. Brzmi to wszystko na tyle ciekawie, że sam na dniach odpalę Iwakura Aria. Final Fantasy Tactics zostawię jednak na nieco późniejszy okres jesienny. IA wygląda fantastycznie pod względem stylu graficznego. Nie wspomniałeś o muzyce i dubbingu. Oraz o tym, że gra toczy się w ciekawych, choć trudnych powojennych czasach w 1966 roku.

Jako służąca w domu rodzinnym Iwakura, mamy dostęp do różnych pomieszczeń, jednak tylko w określonych fragmentach gry.

Czy wiąże się to z jakimś gameplayem czy też po prostu odwiedzamy te pomieszczenia i czytamy tekst? Nie widziałem żadnych urywków z tej gry, nie lubię sobie spoilerować jakichkolwiek fragmentów fabularnych, dlatego pytam z czystej ciekawości

[Renifer Lopez]

O tym, kiedy toczy się akcja gry faktycznie zapomniałem wspomnieć, 1966 rok, a to ma spore znaczenie, bo były to czasy gdy Japonia, która wcześniej borykała się z wieloma problemami, przeżywała prawdziwy rozkwit gospodarczy. Wiele osieroconych dzieci wchodziło wówczas w dorosłość. Akurat przypadek Ichiko może dotyczyć sierot powojennych, po zakończeniu wojny w Japonii panowała bieda, przesiedlenia, wiele dzieci zostało porzuconych lub ich rodzice zmarli w latach 40 i na początku 50. Kto wie, może to zostanie wyjaśnione w dalszej części gry.

Czy wiąże się to z jakimś gameplayem czy też po prostu odwiedzamy te pomieszczenia i czytamy tekst? Nie widziałem żadnych urywków z tej gry, nie lubię sobie spoilerować jakichkolwiek fragmentów fabularnych, dlatego pytam z czystej ciekawości

Każdego dnia masz coś w rodzaju mapy pomieszczeń, gdzie udajesz się w celach porządkowych. Bez gameplayu, po prostu wybierasz i przenosisz się do lokacji w formie VN. Ciekawe jest to, że większość z nich nie trzeba odwiedzać. Warto to robić, bo można np. znaleźć ukryty przedmiot (znalazłem jeden do tej pory) i dowiedzieć się o kilku istotnych sprawach (np. tajemnicy posiadłości).

[Lothar]

@Renifer Lopez grasz jednak na TV? Ostatnio narzekałeś na zbyt małych rozmiarów czcionkę w tej grze, nawet na OLED.

Świetny opis, lubię wrażenia z gry pisane w takim tonie, gdzie furomowicz nie podaje po prostu suchych faktów, ale stara się przekazać coś od siebie.

Te przedwczesne zakończenia to bad endingi? Czy po prostu jakieś inne, dłuższe ścieżki?

[Manifesto]

O tym, kiedy toczy się akcja gry faktycznie zapomniałem wspomnieć, 1996 rok, a to ma spore znaczenie,

Pomyliłeś 9 z 6. Czy 6 z 9, czy 69

Bardzo fajnie opisałeś swoje wrażenie z gry. Tym samym zachęciłeś do sięgnięcia po nią. Czekam na więcej wrażeń, jak już ukończysz tytuł.

[Renifer Lopez]

@Renifer Lopez grasz jednak na TV? Ostatnio narzekałeś na zbyt małych rozmiarów czcionkę w tej grze, nawet na OLED.

Różnie. Przeważnie grałem na TV, dlatego mi to idzie powoli. Czasem nie było możliwości (żona lubi oglądać seriale wieczorem) więc brałem Switcha do sypialni. Niedługo inwestuję w drugi TV i nie będę miał tego problemu. A czcionka męczy oczy, to jest wada tej gry. Chyba, że komuś to nie przeszkadza, mnie tak.

Te przedwczesne zakończenia to bad endingi? Czy po prostu jakieś inne, dłuższe ścieżki?

Miałem tylko jedno takie zakończenie, choć w albumie widziałem kilka pustych miejsc na kolejne. Nie był to bad ending, raczej zakończenie gdzie nasza protagonistka została zwolniona i po latach znalazła pewną ciekawostkę. To nie żaden spoiler, więc mogę o tym napisać

[TheMan who sold the world]

Pograłem dziś 3 godziny w Iwakura Aria. Brzydki, deszczowy dzień sprzyjał spokojnej, nastrojowej rozgrywce. I zleciały te godziny, które minęły w niezwykle nastrojowym klimacie tej powabnej opowieści. Ichiko wciąż napotyka dziwne pomieszczenia, do tego przewijają się równie dziwni ludzie, których rola w tej opowieści jest dla mnie w tej chwili niejasna. Zwiedzanie posiadłości uruchamia dodatkowe linie skryptu. Całość jest płynna i ma idealne tempo.

To co zwróciło moją uwagę to niesamowity dubbing. Aktorka która wciela się w rolę Ichiko wspięła się na wyżyny aktorskich możliwości. Podoba mi się, jak zmienia swój ton i sposób mówienia w zależności od tego, z kim rozmawia. Kiedy prowadzi dialog z przyjaciółką w kuchni mówi na luzie i z energią, natomiast przy Arii Ichiko jest lekko nerwowa, ale czuć również inne emocje w jej głosie. Jestem na tak i jutro wracam do gry

Acha, czcionka jest mała, ale do zniesienia. tak czy siak jutro napiszę tu na forum coś ciekawego, no może w środę

[Renifer Lopez]

Grę ukończyłem kilka dni temu (ukończyłbym wcześniej, gdyby nie ta czcionka i konieczność grania w docku), jednak nie dałem rady przeczytać side stories przed wyjazdem. A z tego czytałem kiedyś w jednej recenzji są one bardzo istotne dla zrozumienia tego co się działo w grze, zwłaszcza w finale. Trudno mi jest bezpośrednio dyskutować o tym wszystkim, bo musiałbym machnąć spoilery, które popsułyby odbiór fabuły, jeśli ktoś ukończy Iwakura Aria to chętnie pogadam o tym w tym wątku. Może dziś wieczorem (ale pewnie raczej jutro) zasiądę do side stories, mam nadzieję, że dowiem się więcej bo w historii było kilka ewidentnych luk.  Sama końcówka - WOW  , siedziałem jak na szpilkach. W grze jest kilka potężnych zwrotów akcji, jeden mniej więcej w połowie gry, gdzie dowiadujemy się o tajemnicy Arii Iwakura i od tego momentu gra nabiera jeszcze lepszego tempa oraz dramatyzmu. IA nie jest długa, jakieś kilkanaście godzin, dokładnie nie liczyłem. Jak już ogarnę wszystko na 100 % to pewnie jeszcze się tutaj odezwę